با کلیک روی +۱ وطن فال
را در گوگل محبوب کنید
امتیاز دهید:
خانه / فرهنگ و هنر / تاریخ و تمدن / تاریخچه ورود تلفن به ایران

تبلیغات

فروش ویژه اسپینر حرفه ای سه پره مدل الگانت

  اسپینر حرفه ای سه پره مدل الگانت. وسیله ای بی نظیر برای کاهش استرس و اضطراب. فوق العاده آرامش بخش و سرگرم کننده. دارای زیبایی بصری با چرخش بسیار سریع. حدود ٣ دقيقه چرخش با هر ضربه ... فیجت اسپینر نوعی ابزار یا اسباب بازی است که از مهم ترین کاربرد های آن میتوان به کاهش استرس اشاره کرد. اسپینر ها برای افرادی که دارای مشکل تمرکز میباشند یا دارای اضظراب هستند بسیار مناسب است.از مهم ترین و پرکاربرد ترین ویژگی های اسپینر خاصیت چرخش بسیار سریع هست که این چرخش سریع دارای زیبایی بصری است که به فرد آرامش می دهد. »برای مشاهده توضیحات و تصاویر بیشتر این محصول اینجا را کلیک کنید ...   روش خرید: برای خرید پس از کلیک روی دکمه زیر و تکمیل فرم سفارش، ابتدا محصول مورد نظر را درب منزل یا محل کار تحویل بگیرید، سپس وجه کالا و هزینه ارسال را به مامور پست بپردازید. جهت مشاهده فرم خرید، روی دکمه زیر کلیک کنید.  

قیمت 35000 تومان

 
49 بازدید
تاریخچه ورود تلفن به ایران

تاریخچه ورود تلفن به ایران

تاریخچه ورود تلفن به ایران

 

چگونگی ورود تلفن به ایران

ورود تلفن به ایران دومین فنّاوری مخابرات پس از تلگراف است که از نخستین سال‌های

اختراع، در ایران از آن استفاده شد. سابقه اندیشه بهره‌گیری از ابزار تلگراف برای

ارسال گفتار به کمک جریان برق به سال ۱۸۵۴ برمی‌گردد. شارل بورسول، تلگرافچی

فرانسوی، ۶ سال قبل از پیشنهاد یوهان فیلیپ رایس و ۲۲ سال قبل از گراهام بل، برای

نخستین‌بار در مجله لیلوستراسیون دوپاری اساس تلفن را مطرح کرد.

 

 

چند سال بعد رایس، فیزیکدان آلمانی، دستگاهی بر اساس ساختمان گوش انسان ساخت که به دلیل کمیاب

بودن انباره مدار آن، در حد نمونه‌ای آزمایشگاهی باقی ماند. سرانجام، در ۱۴ فوریه ۱۸۷۶ گراهام بل تلفن

اختراعی خود را به ثبت رساند. مخترع دیگری به نام الیشا گری نیز تلفن اختراعی خود را ۲ ساعت پس از بل

به اداره ثبت عرضه کرد. در سال ۱۸۷۷ نیز ادیسون تلفن بل را تکمیل کرد که اساس تلفن امروزی محسوب

می‌شود.

 

۱۱ یا ۱۲ سال پس از اختراع آن، تلفن به ایران وارد شد. ناصرالدین شاه در یادداشت‌های خود، در شرح وقایع

جمادی الاخر سال ۱۳۰۲، به تلفنی اشاره می‌کند که ره‌آورد سفر فرنگ معین الملک(سفیر ایران در عثمانی)

بوده و از آن برای برقراری تماس از شمس‌العماره تا باغ سپهسالار استفاده می‌شده و ظاهراً این نخستین تماس

تلفنی در ایران بوده است.

 

از سوی دیگر کمپانی بلژیکی«شرکت خط آهن ایران» صاحب امتیاز راه آهن تهران ـ ری و واگن اسبی، برای

برقراری تماس میان ۲ ایستگاه ماشین دودی تهران و ری و نیز بین گاری شهری با واگنخانه، از تلفن

استفاده می‌کرد.

 

به این ترتیب ، تلفن نخستین‌بار در دستگاه دولتی ایران و در عصر ناصری به راه افتاد ولی اعطای نخستین

امتیاز تلفن و رواج آن در عصر مظفری بود. در ذیحجّه ۱۳۱۹ نخستین امتیاز تلفن در تبریز به مدت ۵۰ سال به

شرکتی واگذار شد تا برای راه‌اندازی تلفن به شعاع ۲۴ کیلومتر اقدام کند. ولی با انحلال شرکت، سیدمرتضی

مرتضوی (یکی از شرکا) با ضبط اموال شرکت بابت مطالبات خود، اداره آن را شخصاً به عهده گرفت و پس از

فوت او مؤسسه تلفن تبریز و حومه به شرکت سهامی بدل شد.

 

امتیاز بعدی در ۱۳۲۰ در مشهد، بدون تعیین مدت امتیاز، به منشورالملک(احمد منشور) واگذار گردید. سومین

امتیاز در گیلان به دوست محمدخان معیّرالممالک(داماد ناصرالدین شاه) اعطا شد. حاج‌محمداسماعیل تهرانچی

امتیاز را خریداری کرد ولی پس از مرگ او و تقسیم امتیاز به ۲۰ سهم، تمامی سهام را کوچصفهانی تا سال

۱۳۳۳ خریداری کرد و شرکت سهامی را به صورت اداره خصوصی درآورد.

 

در محرّم ۱۳۲۱، امتیاز تلفن تمام ایران را به مدت ۶۰ سال به دوست محمدخان معیرالممالک واگذار کردند و وی

ملزم شد از تاریخ صدور فرمان تا ۳ سال تلفن تهران و تا ۱۰ سال بعد تلفن سایر شهرهای ایران را با هزینه

خود راه اندازی کند.

 

حتما بخوانید  رسوم و اداب اقوام کرد در نوروز

در این میان شرکت نفت ایران و انگلیس و صنعت شیلات که امتیاز بهره‌برداری آن در اختیار شوروی بود،

خطوط تلفن شخصی داشتند. دایرکردن خطوط غیرقانونی تلفنی از سوی شرکت‌های خارجی، موجب درگیری

آنان با صاحب امتیازان ایرانی می‌شد.

 

در سال ۱۳۰۷ کوچصفهانی به سیم‌کشی غیرقانونی اداره شیلات در سواحل خزر اعتراض کرد و مطابق امتیاز

صادر شده از وزارت فلاحت و تجارت و فواید عامه حق خود دانست که سیم‌ها را قطع کند.

 

به نوشته ادوارد براون نیروهای خارجی، گاه از این موضوع برای ایجاد اغتشاش سود‌می‌جستند. از جمله پس

از قبول اتمام حجت روس‌ها از سوی دولت ایران، گروهی از سربازان روس شبانه در تبریز به سیم‌کشی تلفن

از طریق بام‌های منازل مردم و ایجاد مزاحمت برای آنان پرداختند تا بهانه‌ای برای فشار و سرکوب و ارعاب

مردم به دست آورند.

 

این اقدامات در حالی صورت می‌گرفت که در سال ۱۳۰۶  هیئت وزرا، به دلیل اقدام کنسولگری شوروی و

اشخاص متفرقه به نصب غیرمجاز تلفن و تلگراف، دایر کردن این خطوط را منوط به اجازه دولت کرده بود.

 

رسیدگی به امور تلفنی تا ۱۳۰۸ به عهده وزارت فلاحت و تجارت و فواید عامه بود، ولی به سبب تخطیِ بعضی

از مؤسسات تلفنی از آن سال با تصویبنامه‌ای، رسیدگی به امور تلفن و شکایات مشترکین به وزارت پست و

تلگراف واگذار شد و نام وزارتخانه نیز به وزارت پست و تلگراف و تلفن تغییر یافت.

 

این وزارتخانه در سال ۱۳۱۰ برای تمرکز امور مخابرات با اخذ ۱ میلیون تومان وام از بانک ملی، سهام شرکت

تلفنی را خریداری کرد. تا قبل از به کار افتادن شبکه تلفنی خودکار، مکالمات واسطه‌ای، استراق سمع را

ممکن می‌کرد و اداره تأمینات از طریق گوشی‌های فاقد دهنی به اسم گوشی سرّی، در موارد مشکوک، استراق

سمع می‌کرد و به اطلاع مقامات می‌رساند.

 

تاریخچه تلفن در ایران

 

برای تسهیل در مکالمات تلفنی، که به صورت مغناطیسی بود و با واسطه صورت می‌گرفت، در ۲۱

شهریور ۱۳۱۶ شبکه تلفنی خودکار با ۶ هزار شماره از شرکت زیمنس آلمان خریداری شد و در

تهران(مرکز تلفن اکباتان) راه‌اندازی گردید. شرکت تلفن برای آشنایی مردم با چگونگی کار تلفن

خودکار، ضمن درج آگهی در روزنامه، حتی پیش از افتتاح این شبکه، دستگاه مخصوصی نیز برای

آموزش مردم در شرکت نصب کرد.

 

وضع تلفنی تا مدتها نامطلوب بود و غالباً امکان واگذاری آن به درخواست‌کنندگان وجود نداشت،

حتما بخوانید  زندگی نامه استاد محمد رضا شجریان

بنابراین، به پیشنهاد شهرداری مقرر گردید که حق تقدم به کسانی داده شود که احتیاج مبرم به

تماس تلفنی دارند.

شبکه بین‌المللی تلفنی ایران، در پی اظهار تمایل حکومت عراق در سال ۱۳۱۵ به ایجاد تماس

تلفنی با آن کشور، پی‌ریزی شد. ارتباط تلفنی بی‌سیم نیز در ۳۱ تیر ۱۳۲۷ میان تهران و لندن برقرار

شد.

 

در ۱۳۲۱ و در بحبوحه جنگ جهانی دوم ، دولت ایران طبق قرارداد سیاسی ـ مالی میان ایران و

انگلیس و شوروی متعهد شد تمامی امکانات مخابراتی و مواصلاتی، از جمله تأسیسات تلفنی را با

اختیارات نامحدود در حوزه عمل متفقین قرار دهد.

 

وزارت پست و تلگراف و تلفن پس از خروج نیروهای متفقین از ایران، سیستم کاریر(مکالمات تلفنی

بدون امکان استراق سمع) را از آنان خریداری کرد و با تغییر بعضی از مراکز، که به لحاظ نظامی

تأسیس شده بود، آن را در سال ۱۳۲۶ رسماً افتتاح کرد.

 

مجلس شورای ملی در آذر ۱۳۳۱، لایحه ملی شدن شرکت تلفن را به تصویب رساند. این شرکت

آمادگی خود را برای الحاق به وزارت پست و تلگراف و تلفن اعلام کرد و در اردیبهشت ۱۳۳۲ وجوه

سهامداران شرکت سابق تلفن را پرداخت نمود.

 

 

برنامه خودکار کردن شبکه تلفنی شهرستان‌ها در ۱۳۳۴ با خرید ۱۸۰ هزار شماره تلفنی خودکار از

آلمان به مرحله اجرا درآمد. طرح تلفنی خودکار بین شهری و بین‌المللی نیز در سال ۱۳۴۹ راه‌اندازی

شد. در ۱۳۴۳ شبکه مخابرات خودکار(سیستم مایکروویو) که در ارائه خدمات مخابراتی، خصوصاً در

تماس بین شهری و بین‌المللی، حائز اهمیت بود، در مخابرات ایران به کار گرفته شد.

 

برای تمرکز امور مخابراتی و ارتباطی در داخل کشور و برقراری تماس با سایر کشورهای جهان، در

۱۳۵۰ شرکت مخابرات ایران از ادغام شرکت سهامی تلفنی و امور تلگراف، که شرکت دولتی است،

تأسیس شد که تاکنون با این نام ، زیرنظر وزارت پست و تلگراف و تلفن، فعالیت می‌کند.

با توسعه فنّاوری مخابرات در دنیا، در سال ۱۳۶۸ استفاده از سیستم‌های دیجیتال، در ایران آغاز

شد. صنعت تلفنی در ایران پیشرفت چشمگیری دارد، چنان که در سال ۱۳۷۸ از لحاظ درصد رشد

سالانه دایری تلفنی ثابت، در میان کشورهای جهان، مقام پنجم را کسب کرد.

 

آخرین فنّاوری صنعت تلفنی سیار(موبایل / همراه) است که در سال ۱۳۷۳ شبکه آن در ایران دایر

شد. استفاده از تلفنی سیار در مقایسه با تلفن ثابت روندی کاملاً صعودی و جهش‌گونه دارد و در

فاصله سال‌های ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۸ حدود ۶۵% بوده است و از  ۱۶هزار شماره در سال ۱۳۷۴ به

۴۹۰هزار شماره در ۱۳۷۸ رسیده است.

 

منبع:hamshahrionline.ir

درباره‌ ابراهیم

سلام ابراهیم هستم مدیر سایت وطن فال خوشحالم در خدمتتون هستم ! امیدوارم از مطالبم خوشتون بیاد

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بیست − 9 =